Το ξύλινο πλοίο, που χρονολογείται στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα, ήταν σε πολύ κακή κατάσταση. Ωστόσο, μέσα στη λάσπη του βυθού διασώθηκαν δεκάδες αντικείμενα, τα οποία έδωσαν στους αρχαιολόγους σημαντικές πληροφορίες για το πλοίο και τη ζωή του πληρώματός του. Συνολικά εντοπίστηκαν 60 ευρήματα, μεταξύ των οποίων άγκυρες, σχοινιά, τμήματα παπουτσιών και εργαλεία. Ανάμεσά τους όμως υπήρχε και ένα αντικείμενο που εξακολουθεί να προβληματίζει τους ερευνητές.

22 καταδύσεις μέσα σε 12 ημέρες

Οι αρχαιολόγοι είχαν ελάχιστο χρόνο για να μελετήσουν το ναυάγιο, καθώς η περιοχή προοριζόταν για τις εργασίες κατασκευής. Ομάδες αποτελούμενες από πέντε δύτες πραγματοποίησαν 22 καταδύσεις μέσα σε μόλις 12 ημέρες, φτάνοντας σε βάθος περίπου 7,6 μέτρων. Οι συνθήκες στον βυθό ήταν ιδιαίτερα δύσκολες. Η μαλακή λάσπη και τα θολά νερά περιόριζαν την ορατότητα, ενώ πολλά από τα αντικείμενα ήταν διασκορπισμένα και σχεδόν εξ ολοκλήρου θαμμένα. Οι ερευνητές κατάφεραν, ωστόσο, να καταγράψουν το ναυάγιο στο σημείο όπου βρισκόταν και να ανασύρουν τα ευρήματα.

Ένα από τα μεγαλύτερα σωζόμενα τμήματα του κύτους είχε μήκος περίπου 7,3 μέτρα. Η δενδροχρονολόγηση έδειξε ότι το ξύλο από το οποίο κατασκευάστηκε το πλοίο προερχόταν από δέντρα που κόπηκαν μεταξύ 1615 και 1639. Το σκάφος ήταν κατασκευασμένο με την παραδοσιακή τεχνική clinker, κατά την οποία οι ξύλινες σανίδες του κύτους επικαλύπτονται μεταξύ τους και στερεώνονται με σιδερένια καρφιά. Το κύτος είχε επίσης στεγανοποιηθεί με πίσσα. Δύο σιδερένιες άγκυρες, ένα ξύλινο πλωτήρα και μεγάλα τμήματα σχοινιού δείχνουν ότι το πλοίο πιθανότατα βρισκόταν αγκυροβολημένο στον κόλπο όταν βυθίστηκε. Παράλληλα, ίχνη καμένου ξύλου υποδεικνύουν ότι φωτιά ενδέχεται να έπαιξε ρόλο στη βύθισή του.

Η αντλία μήκους σχεδόν 3,7 μέτρων

Ανάμεσα στα ευρήματα υπήρχε και ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό εξάρτημα, ένας σωλήνας αντλίας για την απομάκρυνση του νερού από το εσωτερικό του πλοίου. Ο σωλήνας είχε μήκος σχεδόν 3,7 μέτρα και είχε κατασκευαστεί από έναν ενιαίο κορμό βελανιδιάς. Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι το πάνω άκρο του λειτουργούσε ως έξοδος, διοχετεύοντας το νερό προς το πλάι του πλοίου, ώστε να καταλήγει στη θάλασσα. Κοντά στο άνοιγμά του εντοπίστηκαν επίσης δύο μεταλλικά εξαρτήματα, τα οποία πιθανότατα χρησίμευαν για τη στερέωση του μηχανισμού της χειροκίνητης αντλίας.

Οι αρχαιολόγοι βρήκαν επίσης καλέμια, τρυπάνια και εξοπλισμό ακονίσματος. Η παρουσία αυτών των εργαλείων δείχνει ότι το πλήρωμα διέθετε τον απαραίτητο εξοπλισμό για να πραγματοποιεί επισκευές πάνω στο πλοίο κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι ο εξοπλισμός, μαζί με την αντλία και τις άγκυρες, υποδηλώνει πως το πλοίο ήταν κατάλληλα προετοιμασμένο για παρατεταμένα ταξίδια.

Το αντικείμενο που παραμένει μυστήριο

Πρόκειται για ένα κίτρινο πήλινο τούβλο, το οποίο ήταν τοποθετημένο μέσα σε ξύλινο περίβλημα και έφερε αρκετές τρύπες. Οι ερευνητές θεωρούν ότι μπορεί να αποτελούσε ένα αυτοσχέδιο εργαλείο ακονίσματος για τα τρυπάνια ή τα καλέμια. Μία από τις θεωρίες είναι ότι το τούβλο είχε αρχικά διαφορετική χρήση και, αφού καταστράφηκε κάποια συσκευή, επαναχρησιμοποιήθηκε και τοποθετήθηκε σε ένα καινούργιο ξύλινο περίβλημα. Ωστόσο, δεν έχει εξακριβωθεί με βεβαιότητα ο ακριβής σκοπός του.

«Δεν είχα ιδέα τι ήταν, αλλά πραγματικά ήθελα να λύσω το μυστήριο», δήλωσε ο Michal Grabowski, υποβρύχιος αρχαιολόγος στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Όπως ανέφερε, εξακολουθεί να θέλει να βρει την απάντηση.

Το σχέδιο κατασκευής του αγωγού τελικά τροποποιήθηκε και η διαδρομή παρακάμφθηκε από το σημείο του ναυαγίου. Αυτό δίνει στους ερευνητές την ευκαιρία να επιστρέψουν στην περιοχή και να αναζητήσουν επιπλέον ευρήματα. Προς το παρόν, το ναυάγιο έχει καλυφθεί με σακιά άμμου, ώστε να προστατευθεί.Για τους αρχαιολόγους, το σημείο αποτελεί ένα είδος «χρονοκάψουλας», καθώς τα μικρά αντικείμενα που διασώθηκαν μπορούν να βοηθήσουν στην ανασύνθεση μιας μεγαλύτερης εικόνας για τη ναυσιπλοΐα στον κόλπο του Γκράιφσβαλντ τον 17ο αιώνα.

Ακολουθήστε μας και στο Instagram